Pokrętne ultimatum: desperacja D. Trumpa i wymowne stwierdzenie „Tak czy inaczej – dopnę swojego celu”.

Zleceniodawca wojny na Bliskim Wschodzie nalega od dawna na bombardowanie i rozbiór Iranu, oskarżając jego władze o zagrożenie wynikające z posiadania zasobów wzbogaconego uranu. Podczas drugiej tury rozmów wykorzystana została rosyjska propozycja, weryfikująca szczerość intencji i wynikających stąd obaw.

Oferta Rosji to gotowość przejęcia 400 kilogramów uranu na swój teren, jeśli miałoby to być warunkiem zachowania pokoju. Wprawdzie konflikt stwarza pozory jako wyłącznie amerykańsko-irański z Izraelem w tle, to skutki gospodarcze wojny mogłyby odczuć nie tylko państwa regionu, ale wszystkie zależne od płynności dostaw paliw z Bliskiego Wschodu.

Decyzję wywozu niebezpiecznego uranu poza obszar Iranu poprzedziły rozmowy Władimira Putina i Masuda Pezeshkiana. Jeśli chodziłoby o sporny uran, prezydent USA akceptując propozycję, mógłby oszczędzić strat własnych w szeregach wojska i armady dokonując odwrotu. Całkiem realnie odzyskałby część sfrustrowanego elektoratu w obliczu zbliżającego się półmetka kadencji.

Zaangażowany arsenał amerykański mógłby na długo utknąć w przygotowywanej operacji w trudnym i rozległym terenie Iranu. Krótko po ogłoszeniu propozycji wytrącającej nuklearny pretekst do wojny, pojawiło się naleganie, że jednak pociski balistyczne, zwłaszcza dalekiego zasięgu muszą także podlegać likwidacji. Najwyraźniej słabnąca aura prezydenta podpowiedziała kolejny krok.

Po chwilowej utracie znaczenia Europy, prezydent Trump zwrócił się do Wielkiej Brytanii o współudział w jego planach. Spotkał się z odmową możliwości korzystania z lotnisk brytyjskich na potrzeby szykowanej wojny. Bułgaria zaś, zapowiedziała całodobowe zamknięcie swoich lotnisk dla wszelkich lotów cywilnych 23 i 24 lutego br. Decyzja wzbudziła natychmiast spekulacje, że jest to wsparcie kampanii amerykańskiej przeciw Iranowi.

W kluczowych portach lotniczych Portugalii i Bułgarii 20 lutego br. zauważono pojawienie się samolotów amerykańskich. Wśród nich maszyny tankujące: trzy C-17, transportowy C-130 oraz Boeingi 747 – typowe dla operacji długofalowych. Władze Bułgarii przypisują udział tych samolotów i własną gościnność wspólnym manewrom NATO jako zadanie rutynowe, bez jakiegokolwiek związku z trwającym konfliktem. Jeśli chodzi o zaangażowanie rodzimego personelu naziemnego, to jest on ograniczony do zadań serwisowych i do uzupełniania paliwa.

Zbieżność czasowa odmowy Brytyjczyków i zaangażowania innych sojuszników posiadających strategiczne bazy przestaje być przypadkową. Anglicy odmówili korzystania z bazy RAF-u w Fairfax i Diego Garcia – zwykle przydatnych w misjach bliskowschodnich. W komunikatach Brytyjczyków pojawiły się względy humanitarne i prawne uzasadniające wstrzemięźliwość do udziału w wojnie przeciw Iranowi.

Desperacja Trumpa podpowiedziała wystosowanie ultimatum: „Daję 10-15 dni na doprowadzenie do porozumienia, a przy jego braku nastąpią poważne konsekwencje ze strony USA”. Poproszony o rozwinięcie – jakie konsekwencje podejmie, prezydent odmówił zaznaczając: : „Tak czy inaczej – dopnę swojego celu”.

Po tygodniach apeli pod adresem władz Iranu, Donald Trump zwrócił się do mieszkańców podobnie jak wcześniej – zapowiadając nadchodzącą pomoc przed niesprawiedliwą władzą, która uprzedziła wykonanie wyroków śmierci na 837 uczestnikach zamieszek przez powieszenie. Istotnie, tę ilość obcych agentów władze gotowe są stracić jako zdrajców, w pierwszych chwilach ataku na Iran.

Radykalny w swoich wypowiedziach prezydent USA stwierdził, że jeśli choć jeden z nich zginie, nie ma mowy o negocjacjach, bo Irańczycy żyją w piekle, a odpowiedzią na postępowanie władz będzie atak. Tymczasem Cieśnina Ormuz została częściowo zablokowana. Trwają przegrupowania jednostek. O toczących się ćwiczeniach wojskowych informują media rządowe jako „inteligentnej kontroli zatoki”.

Opracowanie. Jola

Na podstawie: YouTube.com

Fot. Youtube.com

Źródło: WolneMedia.net