„Nowy Porządek Świata” zawsze dba o swoich, czyli „architekci cienia”: jak generał Hitlera został mózgiem NATO.

„Adolf Heusinger był niemieckim generałem i w latach 1961–1964 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO – najwyższego stanowiska wojskowego w Sojuszu. (…) W czasie II wojny światowej Heusinger był kluczowym oficerem sztabowym (szefem wydziału operacyjnego) w Naczelnym Dowództwie Wojsk Lądowych (OKH). Współtworzył plany inwazji na wiele krajów europejskich, w tym na Polskę.”

Źródło: Wikipedia.pl

Pytanie o to, jak potężni zbrodniarze wojenni Trzeciej Rzeszy uniknęli stryczka w Norymberdze, od dziesięcioleci spędza sen z powiek niezależnym badaczom historii. Oficjalna wersja wydarzeń mówi o potrzebie budowy demokratycznych struktur w powojennych Niemczech i konieczności obrony przed komunizmem. Istnieje jednak znacznie mroczniejsza teoria, według której procesy norymberskie były jedynie teatrem dla mas, mającym ukryć transfer nazistowskich mózgów do struktur tworzącego się „Nowego Porządku Świata” (NWO).

Najbardziej jaskrawym i bulwersującym przykładem tej tajnej transformacji jest postać Adolfa Heusingera, niemieckiego generała urodzonego 4 sierpnia 1897 roku. Człowiek ten nie był zwykłym pionkiem na szachownicy wojennej machiny Hitlera, jako szef Sztabu Generalnego Armii (OKH) osobiście planował operacje, które doprowadziły do śmierci milionów ludzi na całym świecie. Mimo to, po wojnie zamiast celi śmierci otrzymał luksusowe gabinety i globalną władzę w strukturach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego.

Aby zrozumieć skalę tego procederu, należy przyjrzeć się samej naturze NATO, które przez wielu nie jest postrzegane jako sojusz obronny, lecz jako zbrojne ramię globalnej elity dążącej do absolutnej dominacji nad planetą. Wskazuje na to między innymi dokument Instytutu Studiów Strategicznych Kolegium Wojskowego Armii USA zatytułowany: „Strategia NATO w nowym porządku świata”, który bez ogródek analizuje mechanizmy globalnej kontroli wojskowej.

Droga Heusingera na szczyty globalnej władzy rozpoczęła się w maju 1945 roku, kiedy to po bezwarunkowej kapitulacji Niemiec oddał się w ręce armii Stanów Zjednoczonych. W tym momencie amerykańskie i brytyjskie służby dysponowały już pełną wiedzą na temat jego roli w planowaniu agresji na Polskę, Francję czy Związek Radziecki. Co więcej, na jego biurku lądowały rozkazy, które bezpośrednio sankcjonowały zbrodnie wojenne na bezbronnych ludziach.

Amerykańscy śledczy posiadali dowody, że Heusinger osobiście podpisywał i przekazywał dalej zbrodnicze rozkazy, w tym słynny Kommissarbefehl (Rozkaz o komisarzach), który nakazywał natychmiastową egzekucję wziętych do niewoli radzieckich oficerów politycznych. Kolejnym dowodem obciążającym generała był Kommandobefehl, dekret Hitlera nakazujący bezwzględną likwidację alianckich komandosów, nawet jeśli nosili mundury i chcieli się poddać.

Wielu historyków wskazuje, że w tym kluczowym momencie – między 1945 a 1948 rokiem – doszło do zawarcia tajnego paktu między Heusingerem a rodzącą się amerykańską elitą wywiadowczą, reprezentowaną między innymi przez Allena Dullesa. Heusinger, zamiast trafić na ławę oskarżonych obok Göringa czy Keitla, stał się jednym z najważniejszych świadków oskarżenia w Norymberdze. Była to jednak tylko zasłona dymna dla jego rzeczywistej roli: przekazania bezcennych archiwów wywiadowczych na temat ZSRR w ręce Amerykanów.

Odznaczenie Heusingera immunitetem wywołało wściekłość w Moskwie, ponieważ radzieckie służby doskonale wiedziały, jaką krew ma on na rękach. Generał był bezpośrednio poszukiwany przez Związek Radziecki za współorganizację jednej z najstraszliwszych zbrodni na ludności cywilnej – masakry w Korjukiwce na Ukrainie, która miała miejsce w dniach 1-2 marca 1943 roku.

Tragedia w Korjukiwce była brutalnym odwetem niemieckich sił okupacyjnych za działania radzieckich partyzantów. Oddziały SS i podległe im formacje zamordowały wówczas w ciągu zaledwie dwóch dni około 6 700 niewinnych mieszkańców tej miejscowości. Skala sadyzmu przekraczała ludzkie pojęcie: ludzi rozstrzeliwano w masowych egzekucjach, a całe domostwa podpalano wraz z uwięzionymi wewnątrz rodzinami.

Jakby tego było mało, Niemcy powrócili do spalonej Korjukiwki. Starsze osoby i dzieci, które zdołały uciec do lasu i wróciły do wioski w naiwnej nadziei, że najgorsze już minęło, zostały natychmiast otoczone i spalone żywcem w ruinach cerkwi i fabryki tytoniu. Według radzieckich raportów, dyrektywy operacyjne umożliwiające te czystki etniczne przechodziły bezpośrednio przez sztab Heusingera.

Pomimo tak porażających dowodów barbarzyństwa, zachodnie mocarstwa pozostały głuche na żądania ekstradycji generała. Odtajnione po latach dokumenty CIA, uzyskane na mocy ustawy o wolności informacji (FOIA), rzucają jasne światło na ten proceder. Amerykański wywiad wprost przyznał, że Heusinger podpisywał zbrodnicze rozkazy „jedynie w transmisji” (jako pośrednik), a jego lojalna współpraca w Norymberdze zmazała wszelkie winy.

Sprawa Heusingera idealnie wpisuje się w ramy „Operacji Paperclip” oraz bliźniaczych, tajnych programów mających na celu asymilację nazistowskich elit. Chodziło o stworzenie globalnego rządu cieni, w którym ideologia narodowego socjalizmu miała ewoluować w technokratyczny globalizm. Heusinger, jako wybitny logistyk i strateg, był dla tych elit bezcenny.

Na początku lat 50. sytuacja geopolityczna stawała się coraz bardziej napięta, a zimna wojna wchodziła w decydującą fazę. Wtedy to, jak ujawniły dokumenty niemieckiej agencji wywiadowczej (BND) odtajnione w 2014 roku, Heusinger zaangażował się w kolejny, niezwykle niebezpieczny projekt. Chodziło o tak zwaną „Schnez-Truppe” – tajną, nielegalną armię podziemną w Niemczech Zachodnich.

„Schnez-Truppe” została założona przez weteranów Wehrmachtu oraz zbrodniczego Waffen-SS bez wiedzy rządu federalnego i opinii publicznej. Ta licząca kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy formacja miała w założeniu podjąć walkę partyzancką w przypadku radzieckiej inwazji. Wielu badaczy sugeruje jednak, że była to wczesna komórka niesławnej „sieci Gladio” – tajnej armii NATO, która miała przeprowadzać zamachy terrorystyczne na terenie Europy, obwiniać o nie lewicę i w ten sposób sterować nastrojami społecznymi.

Zamiast do więzienia za nielegalne formowanie struktur paramilitarnych, Heusinger piął się po szczeblach kariery w nowo powstających Niemczech Zachodnich (RFN). W 1950 roku jego geniusz militarny i lojalność wobec zachodnich elit zostały dostrzeżone przez Konrada Adenauera, pierwszego kanclerza RFN. Heusinger został jego oficjalnym, głównym doradcą do spraw wojskowych i reformatorem niemieckich sił zbrojnych.

Kiedy w 1955 roku ostatecznie powołano do życia Bundeswehrę – nową armię Niemiec Zachodnich, która miała stać się tarczą antykomunistyczną w Europie – Heusinger triumfalnie powrócił do oficjalnej służby w pełnym blasku chwały. Dnia 12 listopada 1955 roku otrzymał awans na stopień generała porucznika (Generalleutnant) i objął prestiżowe stanowisko przewodniczącego Rady Dowodzenia Wojskowego.

Dawny architekt sukcesów militarnych Hitlera stał się teraz twarzą demokratycznych i rzekomo „zdenazyfikowanych” Niemiec. W marcu 1957 roku Heusinger wykonał kolejny krok naprzód, zastępując innego byłego generała Wehrmachtu, Hansa Speidela, na stanowisku szefa departamentu sił zbrojnych w Ministerstwie Obrony.

Kariera Heusingera nabrała zawrotnego tempa, co wprawiało w osłupienie miliony rodzin ofiar II wojny światowej. W czerwcu 1957 roku awansował na pełnego generała i został mianowany pierwszym w historii Inspektorem Generalnym Bundeswehry. Funkcję tę, oznaczającą faktyczne dowodzenie całą niemiecką armią, pełnił nieprzerwanie do marca 1961 roku.

Jednak absolutny szczyt jego potęgi i globalnych wpływów miał dopiero nadejść. W kwietniu 1961 roku Adolf Heusinger przeniósł się do Waszyngtonu, gdzie oficjalnie mianowano go przewodniczącym Komitetu Wojskowego NATO. Oznaczało to, że człowiek, który zaledwie kilkanaście lat wcześniej zatwierdzał plany niszczenia europejskich miast, stał się najwyższym rangą strategiem wojskowym całego wolnego świata.

Sprawowanie przez Heusingera funkcji szefa Sztabu Wojskowego NATO w latach 1961–1964 do dziś budzi głęboki niepokój. Jak to możliwe, że państwa takie jak USA, Wielka Brytania czy Francja oddały kontrolę nad swoimi tajemnicami nuklearnymi i planami obronnymi w ręce zaufanego człowieka Adolfa Hitlera? Odpowiedź według niezależnych analityków leży w strukturze NWO.

Wielu publicystów uważa, że nominacja ta była jawnym sygnałem wysłanym przez globalne elity: ideologiczne podziały na „demokrację” i „nazizm” są jedynie fasadą dla mas. Na najwyższym poziomie władzy liczą się tylko skuteczność, bezwzględność i gotowość do realizacji planu totalnej centralizacji władzy na świecie, do czego dążyły zarówno elity Trzeciej Rzeszy, jak i architekci NATO.

Krąży również hipoteza, że Heusinger nie był wyjątkiem, lecz elementem szerszego planu implementacji nazistowskich struktur zarządzania kryzysowego w USA i Europie Zachodniej. Wskazuje się, że to właśnie tacy ludzie jak on pomogli ukształtować doktrynę „wojny totalnej” i „permanentnego kryzysu”, która pozwala na stopniowe ograniczanie swobód obywatelskich na świecie pod pretekstem zapewnienia bezpieczeństwa.

Należy również pamiętać o bliskich powiązaniach Heusingera z Reinhardem Gehlenem – innym nazistowskim generałem wywiadu, który po wojnie stworzył tak zwaną „Organizację Gehlena”, przekształconą później w BND. Gehlen i Heusinger wspólnie stworzyli sieć szpiegowską, która kontrolowała przepływ informacji między Europą a Waszyngtonem, dając byłym hitlerowcom potężną dźwignię nacisku na amerykańskich prezydentów.

Niektórzy historycy wysuwają nawet tezę, że Heusinger celowo sabotował niektóre działania Hitlera pod koniec wojny (został lekko ranny podczas zamachu Clausa von Stauffenberga 20 lipca 1944 roku), aby przypodobać się zachodnim aliantom i zagwarantować sobie bezkarność. Choć gestapo początkowo go aresztowało, szybko został zwolniony z braku twardych dowodów na zdradę, co sugeruje, że grał na dwa fronty.

Ta podwójna gra opłaciła się Heusingerowi w stopniu niewyobrażalnym. Podczas gdy jego dawni koledzy z OKW i OKH kończyli życie na szubienicach lub gnili w więzieniu Spandau, on pisał doktryny wojenne dla Pentagonu i decydował o rozmieszczeniu rakiet z głowicami jądrowymi wzdłuż żelaznej kurtyny, stając się jednym z najpotężniejszych ludzi epoki zimnej wojny.

Kiedy w 1964 roku Adolf Heusinger odszedł na pełną, luksusową emeryturę, światowe media głównego nurtu milczały o jego przeszłości. Przez kolejne lata żył w spokoju, otoczony szacunkiem i honorami jako wybitny mąż stanu i obrońca zachodnich wartości przed komunistycznym zagrożeniem. Zmarł śmiercią naturalną 30 listopada 1982 roku w Kolonii, mając 85 lat.

Przypadek Heusingera do dziś służy jako koronny dowód na to, że globalna polityka jest sterowana z tylnego siedzenia przez sekretne stowarzyszenia i kompleks wojskowo – przemysłowy. Uniknięcie odpowiedzialności za masakrę w Korjukiwce czy podpisanie rozkazów śmierci dowodzi, że prawo międzynarodowe dotyczy tylko tych, którzy nie mają odpowiednich protektorów na najwyższych szczeblach władzy.

Dla wielu analityków NWO, NATO od samego początku nosiło genetyczny ślad Trzeciej Rzeszy właśnie poprzez takich ludzi jak Heusinger czy Hans Speidel (który dowodził siłami lądowymi NATO w Europie Środkowej). W tej optyce, dzisiejsze operacje sojuszu nie są kontynuacją tradycji demokratycznych, lecz rozwinięciem imperialnych planów ekspansji, które kiedyś kreślono w kwaterze głównej Hitlera „Wilczy Szaniec”.

Współczesne odtajnianie kolejnych dokumentów przez BND i CIA tylko potwierdza to, co przez lata uchodziło za szaloną „teorię spiskową”. Pakt z diabłem, jaki zawarły amerykańskie elity z nazistowskimi zbrodniarzami, był systemowy i głęboki. Heusinger okazał się idealnym łącznikiem między dwoma systemami totalnymi, z których jeden oficjalnie upadł, a drugi narodził się w cieniu zimnej wojny.

Analizując trajektorię życia Adolfa Heusingera, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że historia, którą znamy z podręczników szkolnych, jest jedynie uładzoną bajką dla mas. Prawdziwa władza i kulisy geopolityki kryją się w tajnych protokołach, nielegalnych armiach pokroju „Schnez-Truppe” oraz bezwzględnym pragmatyzmie, dla którego ludobójstwo tysięcy ludzi nie jest przeszkodą w budowaniu globalnego imperium.

Podsumowując, Adolf Heusinger przeszedł drogę od architekta reżimu terroru Hitlera do szczytów władzy w NATO, ponieważ stał się kluczowym elementem machiny Nowego Porządku Świata. Jego bezkarność i późniejsze zaszczyty pokazują, że dla globalnych elit ideologia ma drugorzędne znaczenie – liczy się tylko absolutna kontrola, a lojalność wobec systemu ponadnarodowego gwarantuje wieczną nietykalność, niezależnie od popełnionych zbrodni.

Autor. INFOrmator

Fot. Youtube.com

Wszelkie prawa zastrzeżone.