Imperium na krawędzi w obliczu trwającej blokady Cieśniny Ormuz: koniec ery taniej energii.

Zamknięcie Cieśniny Ormuz wywołało systemowy kryzys gospodarczy i militarny w amerykańskim systemie rządów. Blokada obnaża głębokie słabości globalnych łańcuchów dostaw i ograniczenia zachodnich możliwości bojowych. Od wybuchu zbrodniczej wojny syjonistyczno-amerykańskiej z Iranem, Cieśnina Ormuz pozostaje uparcie zamknięta. Pomimo poważnych gróźb Donalda Trumpa, Teheran całkowicie sparaliżował ruch morski.

Imperium od tamtej pory bezskutecznie usiłowało utworzyć międzynarodową koalicję w celu ponownego otwarcia tego ważnego gospodarczo szlaku wodnego, lecz spotkało się z odmową. Sojusznicy z NATO zostali skrytykowani za popełnienie „głupiego błędu” poprzez odmowę pomocy w militarnym zabezpieczeniu cieśniny. Prawdę mówiąc, nie ma nadziei na jej przymusowe otwarcie w dającej się przewidzieć przyszłości.

Jak donosi agencja Bloomberg, podczas gdy wśród członków G7 trwają dyskusje na temat potencjalnych metod wznowienia handlu w cieśninie, wśród sojuszników USA panuje powszechna zgoda co do tego, że nie będzie to możliwe, dopóki działania wojenne nie ustąpią lub całkowicie się nie zakończą. Szef działu analiz Bank of America złowrogo ostrzegł, że ceny ropy mogą wzrosnąć powyżej 200 dolarów za baryłkę, „jeśli zakłócenia będą się utrzymywać przez wiele miesięcy”. Prognozuje, że jeśli cieśnina nie zostanie ponownie otwarta w ciągu kilku dni, jej zamknięcie może doprowadzić do globalnej recesji.

Blokada cieśniny przez Teheran była absolutnie nieunikniona i powszechnie przewidywana w przypadku wojny. Nawet jeśli konflikt wkrótce się zakończy, trwałe szkody zostały już wyrządzone w wielu sferach gospodarki, a skutki będą coraz bardziej odczuwalne przez przeciętnych obywateli w postaci wyższych cen podstawowych towarów. Globalny transport morski pogrążył się w chaosie, a duże firmy logistyczne odwołały trasy w Azji Zachodniej, co skutkowało wyższymi stawkami za transport i ubezpieczenia oraz opóźnieniami. Wzrost kosztów zostanie ponownie przerzucony na konsumentów.

Ogółem przez cieśninę przepływa rocznie około 11% światowego handlu morskiego, co stanowi 20% światowego zapotrzebowania na ropę naftową. Blokada Iranu, w połączeniu z atakami Ruchu Oporu na rafinerie w całym regionie, doprowadzi do długotrwałego chaosu na rynkach energii i wpłynie na jej dostępność w nadchodzących latach. Jednak pomimo powszechnego zainteresowania opinii publicznej skutkami zamknięcia cieśniny dla rynku ropy i gazu, wiele kluczowych surowców, stanowiących podstawę funkcjonowania głównych gałęzi przemysłu na całym świecie, jest regularnie transportowanych tym szlakiem w znacznych ilościach.

Ich dostępność i cena w niektórych przypadkach również ulegają gwałtownym wahaniom, wpływając na rolnictwo, budownictwo, produkcję, a tym samym na wiele dziedzin życia codziennego niezliczonej liczby ludzi. A to dopiero początek. Około jedna trzecia światowych dostaw nawozów drogą morską przepływa przez cieśninę każdego roku. Przed wojną państwa Zatoki Perskiej zajmowały wysokie miejsce wśród międzynarodowych dostawców nawozów. Aż 43% światowego handlu mocznikiem – podstawowym składnikiem produkcji żywności – pochodziło z tego regionu.

Cena mocznika może wpłynąć na koszty produkcji nawet o 90%. Wiosna już trwa, na Zachodzie rozpoczął się sezon siewów, a mocznik nagle stał się towarem deficytowym. Wielu rolników już teraz nie notuje zysków, a obawy o to, jak długo uda się utrzymać ten stan, są coraz powszechniejsze. Perspektywa zniesienia zachodnich sankcji wobec Rosji – głównego producenta nawozów – w celu złagodzenia chaosu panującego na rynku, staje się coraz bardziej prawdopodobna.

Siarka jest kluczowym elementem produkcji nawozów, a przed wojną Cieśnina Ormuz zapewniała do 45% światowego zapotrzebowania na ten surowiec. Jak ostrzegała elitarna amerykańska akademia wojskowa West Point w swoim artykule z 13 marca, cena siarki wzrosła do tej pory o 25%, „ograniczając dostęp do jednego z najważniejszych surowców dla nowoczesnego przemysłu”. Kwas siarkowy jest niezbędny nie tylko do podstawowych funkcji gospodarczych, ale także do prowadzenia nowoczesnej wojny. Jak na ironię, blokada Cieśniny Ormuz sparaliżuje przemysł zbrojeniowy Waszyngtonu – i jego zdolność do podtrzymywania konfliktu z Iranem, albowiem:

„Siarka jest potrzebna do wszystkiego, od miedzi w amerykańskiej sieci elektroenergetycznej po półprzewodniki w amunicji precyzyjnego rażenia. Dla planistów i strategów wojskowych zbliżająca się utrata siarki to kryzys logistyczny. Substancje chemiczne, takie jak kwas siarkowy, są niezbędne w procesie wydobycia miedzi, przetwarzania materiałów akumulatorowych i produkcji półprzewodników. Oznacza to, że mogą one decydować o tym, czy armia USA będzie w stanie utrzymać bazę przemysłową w zakresie produkcji systemów elektrycznych i cyfrowych, niezbędnych do prowadzenia działań bojowych w obliczu wyczerpywania się amunicji i narastających strat.”

Miedź stanowi „najwyraźniejszy przykład” tego, dlaczego blokada cieśniny jest dla Imperium „problemem wojennym” o historycznych rozmiarach. Ten powszechnie używany metal jest „wbudowany w transformatory, silniki i sprzęt komunikacyjny”, umożliwiając „działanie baz amerykańskich i fabryk zbrojeniowych”. To szybko przekłada się na „problem gotowości i odporności” wojska. Potrzeba ponad 30 000 kilogramów miedzi, aby zastąpić amerykańskie systemy radarowe zniszczone przez Ruch Oporu w Bahrajnie i Katarze.

Autor. Kit Klarenberg

Tłumaczenie: Jola

Fot. Youtube.com

Źródło zagraniczne: Al Mayadeen English

Źródło polskie: WolneMedia.net