Oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu ws. zawieszenia broni i Cieśniny Ormuz.

Oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu w sprawie dwutygodniowego zawieszenia broni i warunków negocjacji. Jeśli ktoś myśli, że wojna się skończyła, lepiej zastanowić się jeszcze raz. Iran nie zgodził się na zawieszenie broni. Zgodził się zaprzestać działań odwetowych, jeżeli Izrael i Stany Zjednoczone zaprzestaną ataków ze swej strony. Piłka jest więc po stronie Zachodu. Pomimo zapewnień Białego Domu, że Cieśnina Ormuz jest już otwarta dla handlu, tak nie jest.

Iran będzie nadal zezwalał statkom na wpłynięcie i wypłynięcie z Zatoki Perskiej, po uiszczeniu opłaty za ochronę. Iran podzieli się tą kwotą z Omanem. Jeśli Iran pobierze milion dolarów – płatnych w juanach chińskich – zarobi około 96 miliardów dolarów rocznie. To pozwoli na odbudowę jednej lub dwóch szkół. Proszę o uważne przeczytanie oświadczenia wydanego przez Najwyższą Radę Bezpieczeństwa Narodowego Iranu. Jest to szczegółowe, oficjalne wyjaśnienie stanowiska Iranu.

Treść oświadczenia Iranu:

„Wróg, w swojej niesprawiedliwej, nielegalnej i zbrodniczej wojnie przeciwko narodowi irańskiemu, poniósł niezaprzeczalną, historyczną i druzgocącą klęskę. Dzięki poświęceniu męczennika rewolucji islamskiej, Wielkiego Ajatollaha Imama Chameneiego, przewodnictwu Najwyższego Przywódcy i Naczelnego Wodza, Ajatollaha Seyyeda Mojtaby Chameneiego, odwadze bojowników na froncie oraz historycznej i heroicznej obecności narodu irańskiego od samego początku wojny, Iran odniósł wielkie zwycięstwo i zmusił Stany Zjednoczone do zaakceptowania swojego 10-punktowego planu.

Zgodnie z tym planem Stany Zjednoczone zobowiązały się zasadniczo do zagwarantowania nieagresji, uznania ciągłej kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz, zaakceptowania wzbogacania uranu, zniesienia wszystkich sankcji pierwotnych i wtórnych, zakończenia wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zrekompensowania strat Iranowi, wycofania sił bojowych USA z regionu i zakończenia wojny na wszystkich frontach, w tym przeciwko ruchowi oporu w Libanie.

Gratulujemy narodowi irańskiemu tego zwycięstwa i podkreślamy, że ustalenie jego szczegółów nadal wymaga wytrwałości, roztropnego przywództwa i jedności. W ciągu ostatnich 40 dni Iran i siły oporu w Libanie, Iraku, Jemenie i na terytoriach palestyńskich zadały wrogowi ciosy, których nigdy nie zapomnimy. Iran i oś oporu, jako przedstawiciele honoru i humanitaryzmu w obliczu najokrutniejszych wrogów, udzieliły historycznej lekcji – miażdżąc siły wroga, infrastrukturę oraz jego zasoby polityczne, gospodarcze, technologiczne i militarne do granic wytrzymałości, pozostawiając im jedynie kapitulację.

Na początku wojny wróg wierzył, że może szybko zdominować Iran militarnie i wymusić kapitulację poprzez destabilizację. Zakładał, że irański potencjał rakietowy i dronowy zostanie zneutralizowany i nie spodziewał się tak silnej reakcji regionu. Wierzyli, że wojna ta doprowadzi do końca istnienia Iranu, dając im możliwość swobodnego działania, podziału kraju, przejęcia jego zasobów i pogrążenia go w długotrwałym chaosie.

Mimo utraty przywódcy irańscy bojownicy i ich sojusznicy, opierając się na wierze i zainspirowani przez imama Husajna, postanowili udzielić decydującej lekcji — pomścić przeszłe czyny i zadbać o to, by wróg porzucił wszelkie myśli o przyszłej agresji i został zmuszony do upokorzenia przed narodem irańskim. Stosując tę strategię i opierając się na bezprecedensowej jedności politycznej i społecznej, Iran wraz ze swoim ruchem oporu rozpoczął jedną z najcięższych wojen hybrydowych w historii przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, osiągając wszystkie zaplanowane cele.”

Iran i ruch oporu twierdzą, że w dużej mierze udało się zniszczyć amerykańską infrastrukturę wojskową w regionie, spowodować ciężkie straty i zadać poważne ciosy siłom wroga, infrastrukturze i zasobom, zarówno w regionie, jak i na terytorium kontrolowanym przez Izrael. Presja stała się tak silna, że żaden z głównych celów wroga nie został osiągnięty, a po około dziesięciu dniach zdał sobie sprawę, że nie może wygrać. Następnie zaczął nawiązywać kontakt z Iranem różnymi kanałami, aby poprosić o zawieszenie broni.

Irańscy przedstawiciele rządu twierdzą, że od ponad miesiąca wróg domaga się zaprzestania działań wojennych, jednak prośby te zostały odrzucone, ponieważ wojna miała trwać do momentu osiągnięcia kluczowych celów, w tym – osłabienia wroga i wyeliminowania długoterminowych zagrożeń. Iran odrzucił również wielokrotne ultimatum USA, podkreślając, że nie uznaje takich warunków. Władze oceniają obecnie, że większość celów wojny została osiągnięta, a wróg poniósł historyczną klęskę.

Deklarowane stanowisko Iranu zakłada kontynuowanie konfliktu tak długo, jak będzie to konieczne, aby utrwalić te zdobycze i ustanowić nowe regionalne realia bezpieczeństwa i polityki, oparte na jego potędze i wpływach. W tym kontekście i po uzyskaniu zgody Najwyższego Przywódcy oraz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, biorąc pod uwagę pozycję Iranu na polu bitwy i niezdolność wroga do zrealizowania swoich gróźb, podjęto decyzję o rozpoczęciu negocjacji w Islamabadzie w celu ustalenia szczegółów w ciągu maksymalnie 15 dni.

Iran odrzucił wszystkie inne propozycje i zamiast ich przedstawił własny 10-punktowy plan za pośrednictwem Pakistanu. Kluczowe żądania obejmują: kontrolowany przepływ przez Cieśninę Ormuz pod nadzorem Iranu; zakończenie działań zbrojnych przeciwko grupom sojuszniczym; wycofanie sił USA z regionu; ustanowienie protokołu bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz potwierdzającego rolę Iranu; pełne odszkodowanie za szkody; zniesienie wszystkich sankcji i rezolucji międzynarodowych; uwolnienie zamrożonych aktywów irańskich; oraz formalne zatwierdzenie tych warunków w postaci wiążącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Według irańskich urzędników, Pakistan przekazał, że Stany Zjednoczone zaakceptowały te zasady jako podstawę negocjacji, pomimo ich publicznego stanowiska. Na tej podstawie Iran zgodził się na dwutygodniowy okres negocjacji w Islamabadzie. Należy podkreślić, że nie oznacza to zakończenia wojny, a Iran zaakceptuje całkowite zakończenie konfliktu dopiero wtedy, gdy wszystkie warunki jego propozycji zostaną sfinalizowane.

Komentarz:

To Stany Zjednoczone, a nie Iran, apelowały przez ostatnie cztery tygodnie o wznowienie negocjacji. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich razy, Iran nie ma złudzeń co do zdolności Stanów Zjednoczonych do zdrady i podstępu. Iran nie zamierza złagodzić swoich żądań. Syjoniści oszaleli na tym punkcie, a Netanjahu i jego rząd wpadli w panikę. Jeśli J.D. Vance’owi uda się doprowadzić do porozumienia z Iranem, prawdopodobnie będzie to oznaczać koniec wsparcia dla izraelskiej machiny wojennej.

Jeśli Izrael rozpocznie nowe ataki na Iran w ciągu najbliższych dwóch tygodni, Iran natychmiast odpowie odwetem. Dziką kartą w tej sytuacji jest Hezbollah. Jeśli Izrael będzie kontynuował ataki na Liban i pozycje Hezbollahu na południu Libanu, Hezbollah będzie nadal siał spustoszenie wśród sił syjonistycznych.

Opracowanie: Larry Johnson

Tłumaczenie: Jola

Fot. Youtube.com

Źródło zagraniczne: Sonar21.com

Źródło polskie: WolneMedia.net