Obecnie słyszymy, że „porządek światowy się rozpada”. To nieprawda. Porządek się dopiero ujawnia.

Wąskie gardło, Cieśnina Ormuz – przez nią płynie co piąta beczka ropy na świecie. Dziś jedni ją blokują, drudzy próbują otworzyć siłą. Statki zawracają. Ceny szaleją. I nagle staje się widoczne to, czego przez dekady nie wolno było mówić głośno: Wolność handlu, żeglugi i „międzynarodowego prawa” nigdy nie była dana. Zawsze zależała od czyjejś przewagi.

Dwie twarze Xi: Xi wygłasza piękne przemowy o „pokojowej architekturze bezpieczeństwa”, suwerenności i prawie międzynarodowym. A według amerykańskiego wywiadu jednocześnie Chiny dostarczają Iranowi pociski przeciwlotnicze i komponenty wojskowe. To nie jest hipokryzja. To świadoma gra na dwóch poziomach – jeden dla teatru, drugi dla rzeczywistości.

Watykan – drogowskaz, który przestał wskazywać. W tym wielkim demaskowaniu szczególną rolę odgrywa instytucja, która przez wieki uchodziła za ostateczny moralny kompas cywilizacji zachodniej – Watykan. Jeszcze nie tak dawno papież był postacią, której głos miał ponadpaństwową wagę. Mógł moralnie legitymizować lub potępiać działania mocarstw. Dziś Watykan stał się kolejnym aktorem, który przestał być drogowskazem, a stał się jedynie echem dawnego autorytetu.

Zamiast jasnego, nieugiętego głosu sumienia widzimy ostrożne, dyplomatyczne formułki, unikanie jednoznacznego potępienia agresji i próbę utrzymania „równowagi” za wszelką cenę. Papież mówi o pokoju, ale rzadko nazywa rzeczy po imieniu z siłą, która kiedyś paraliżowała cesarzy. Watykan przestał być ponad grą. Wszedł do niej – jako słaby, lecz wciąż rozpoznawalny gracz. I przez to stracił to, co stanowiło jego największą siłę: wiarygodność moralną ponad polityką. Jest symbolem szerszego zjawiska: wszystkie stare instytucje legitymizujące (ONZ, Unia Europejska, Watykan, trybunały międzynarodowe) tracą moc, bo świat przestał udawać, że potrzebuje moralnego parawanu.

Żydzi i Izrael – najczystszy przypadek demaskacji. W tym wielkim zrzucaniu masek szczególne znaczenie ma rola Żydów i Państwa Izrael. Izrael jest dziś najczystszym, niemal laboratoryjnym przykładem nowego porządku. Mały kraj, otoczony wrogami, który dawno przestał udawać, że liczy się coś poza egzystencjalnym przetrwaniem i siłą. Nie ukrywa, że jego bezpieczeństwo opiera się nie na rezolucjach ONZ czy „wspólnocie międzynarodowej”, lecz na przewadze technologicznej, militarnej i determinacji.

Żydzi – naród religii, który przez dwa tysiące lat przetrwał bez własnego państwa, wyłącznie dzięki spójności i zdolności do rozpoznawania rzeczywistości – wrócili do historii jako suwerenny gracz. I robią to w sposób najbardziej szczery ze wszystkich: nie udają, że świat jest inny niż jest. W świecie, w którym wszyscy inni jeszcze recytują mantrę „międzynarodowego prawa”, Izrael otwarcie mówi: „Nasze prawo to przetrwanie”. To drażni wielu, bo jest brutalnie uczciwe. Pokazuje, że w momencie, gdy maski opadają, liczy się nie narracja, lecz realna zdolność do obrony swojego istnienia. Izrael nie jest „problemem” nowego świata. Jest jego lustrem. Pokazuje, jak wygląda polityka, gdy iluzja bezpieczeństwa zbiorowego całkowicie znika.

Kto gra, kto udaje:

Trump – zrzucił maskę brutalnie i otwarcie.

Xi – zrzuca ją elegancko i strategicznie.

Europa – nadal gra w stary teatr.

Watykan – próbuje zachować twarz dawnego autorytetu.

Izrael – gra bez maski od dawna i najskuteczniej.

Przez kilkadziesiąt lat obowiązywała cicha umowa: mówimy o zasadach, moralności i wartościach; działamy według interesów i siły; nie nazywamy tego wprost. Ta umowa się kończy. Nie dlatego, że ktoś ją złamał, lecz dlatego, że przestała być potrzebna. Silniejsi nie muszą już udawać. Słabsi tracą ochronę iluzji. A dawne autorytety moralne i instytucjonalne (w tym Watykan) utknęły między światami – nie mają już mocy, by kształtować rzeczywistość, ale jeszcze nie potrafią przyznać, że ich rola jako drogowskazów właśnie się skończyła.

Prawdziwy świat? Nie szukaj go w pięknych deklaracjach o pokoju. Szukaj tam, gdzie płyną (lub nie płyną) tankowce, gdzie rosną ceny energii i gdzie przesuwają się granice tego, co „możliwe”. Wniosek? To nie jest moment upadku porządku. To moment, w którym porządek przestaje udawać. Zamiast systemu opartego na fikcji wspólnych zasad i moralnych autorytetów wchodzi system jawnej gry interesów i siły. Nowy układ nie nadchodzi. On już działa. Po prostu jeszcze nie wszyscy przestali wierzyć w stary.

Autor. Zbigniew Jacniacki

Fot. Youtube.com

Źródło: WolneMedia.net